กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หญิงสาวรุ่นเยาว์พูดประโยคนี้จบก็ปล่อยมือของจ้านเป่ยเหิง แล้วทำท่าอาเจียนใส่ที่ว่างด้านข้าง
“ฉันแทบจะคลื่นไส้ตายอยู่แล้ว”
“ยังนึกว่าเป็นภรรยาของนายมา ฉันเลยตะโกนเรียกเธอไปคำหนึ่งว่าพี่สะใภ้”
“เธอดันไม่ปฏิเสธซะงั้น”
พูดพลาง เด็กสาวก็ถกแขนเสื้อขึ้น
“ฮึ พี่เป่ยเหิง นายห้ามไปเลียนแบบพวกบุรุษไร้ใจพวกนั้นเด็ดขาดนะ”
หลังจากจ้านเป่ยเหิงฟื้นขึ้นมาก็รู้สึกเพียงว่าปวดระบมไปทั้งตัว ฟังหญิงสาวตรงหน้าพล่ามไร้สาระไปกองใหญ่ หัวสมองของเขาปวดตุบ ๆ มึนงง ด้านข้างยังมีเสียงเครื่องจักรดัง ตีตี๋
“ซ่งเหย่ ลากน้องสาวนายออกไปที”
“เปินเปิน เธอรีบกลับไปเถอะ”
ซูเสี่ยวชีถอนหายใจยาว นึกว่าตัวเองมาถึงที่นี่แล้วจะต้องเผชิญหน้ากับดอกท้อเน่าของจ้านเป่ยเหิงเสียอีก