กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หัวหน้าหน่วยผลิตโอดครวญในใจ
เธออย่ามายิ้มให้ฉันสิ
“เร็วเข้า พาพวกเราขึ้นเขา” ซูเสี่ยวชีก้าวขึ้นหน้าแล้วตบหน้าไปสองฉาดใหญ่
ผีหญิงมองเธอด้วยแววตาน่าสงสาร มองเสียจนซูเสี่ยวชีโมโห
“ตบเหลนหลานชายนายแล้ว ปวดใจเหรอ”
ผีหญิงส่ายหน้า “ลงมือให้หนักกว่านี้หน่อยได้ไหม นายไม่ได้กินข้าวมาหรือไง” สายตาที่มองไปยังหยางเหล่าอู่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น “นายทำฉันไม่ได้อยู่อย่างสงบก็ช่างเถอะ”
“ปู่ทวดของนายถูกนายทำให้ตกใจและโกรธ ผลลัพธ์ร้ายแรงมาก”
หยางเหล่าอู่จะไปรู้ได้อย่างไรว่ายังมีผี ไม่ใช่บอกว่าถูกกำจัดหมดไปตั้งแต่สังคมเก่าแล้วหรือ
“ปรมาจารย์ ช่วยฉันด้วย”
เขาคลานเข้ามา “ช่วยพวกชาวนายากจนที่น่าสงสารในกองการผลิตของพวกเราด้วย”