ตอนที่ 125 เธอคิดจะฉวยโอกาสขึ้นราคา

ฟางจื้อหย่วนรู้สึกวิงเวียนในหัว สายตาของเขามืดมิด

มีเพียงแสงสว่างริบหรี่สายหนึ่งที่คอยนำทางเขาไป ข้างหูคล้ายกับมีเสียงหัวเราะของหม่าเซิ่งอิงแว่วมา

เขาเดินตามแสงสว่างนั้นไป

มองเห็นต้นไม้ต้นหนึ่งอยู่ตรงที่ไม่ไกลข้างหน้า

กิ่งก้านมากมายห้อยย้อยลงมาจากลำต้น มองไม่ออกว่านั่นคือต้นอะไรกัน

“เซิ่งอิง”

ฟางจื้อหย่วนอดถอนหายใจด้วยความโล่งอกไม่ได้ “เซิ่งอิง เธอพาเด็กกลับบ้านกับฉันเถอะ”

หม่าเซิ่งอิงหันหลังกลับมา กวักมือเรียกเขา

ยิ้มน้อย ๆ อย่างอ่อนหวาน:

“จื้อหย่วน คุณเข้ามาสิ มาดูเด็กของเรา”