กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
พี่หวงถอนหายใจโล่งอก ตอนแรกคิดว่าซูเสี่ยวชีไม่อยากไปบ้านเกิดของจ้านเป่ยเหิง
พอได้ยินซูเสี่ยวชีบอกว่าจะกลับไป ก็รีบต่อบทสนทนาทันที
“เสี่ยวชี พอกลับไปเธอต้องขยันหน่อยนะ เรื่องในบ้านต้องแย่งกันทำ แล้วก็ซื้อเสื้อผ้าไปให้พวกเด็ก ๆ ของพวกพี่ชายสามีคนโตกับน้องชายสามีด้วย”
ฉินอวิ๋นก็กล่าวสำทับว่า
“ใช่ ๆ โดยเฉพาะเด็กผู้ชายในบ้าน บ้านฉันก็มีเสื้อผ้าเก่าอยู่บ้าง ถ้าเธอไม่รังเกียจละก็...”
“บ้านของจ้านเป่ยเหิงมีบัลลังก์ราชาให้สืบทอดเหรอ”
ฉินอวิ๋น: ... คำพูดนี้ฟังดูน่ากลัวชะมัด
พี่หวง: ... คนที่มีปัญหาโรคหัวใจคงนั่งไม่ติดแน่ ๆ
“ไม่มี”
ซูเสี่ยวชีเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “ในเมื่อไม่มี เด็กผู้ชายในบ้านจะใส่อะไรกันมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ”