กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จ้านเป่ยเหิงคิดไม่ถึงว่าคำพูดไม่กี่ประโยคของซูเสี่ยวชีจะคลี่คลายเคราะห์วิกฤตการณ์ไปได้
เดิมทีเขาคิดจะไปคุยกับจ้าวหย่วนตอนค่ำ นึกไม่ถึงว่าจ้าวหย่วนกลับอยากใช้คำนินทาว่าร้ายมาบดขยี้พวกเขาตรงนั้นเลย
เขาดึงความคิดกลับมา
“เธออยากกินอะไรกัน”
ซูเสี่ยวชียิ้มหวาน “ผักกาดขาวอันนั้นดูเข้าทีดีนะ”
“ได้”
จ้านเป่ยเหิงสั่งผักกาดขาวมาหนึ่งที่ หมูตุ๋นซีอิ๊วใส่มันฝรั่งหนึ่งที่ มันหมูเยอะเนื้อไม่ติดมันน้อยสีสันจืดชืดดูไม่ค่อยน่ากินเท่าไร
แล้วก็สั่งหมั่นโถวธัญพืชหยาบมาอีกสี่ลูก
หมั่นโถวใส่ไว้ในปิ่นโตอะลูมิเนียมอันหนึ่ง ผักกาดขาวกับหมูตุ๋นซีอิ๊วใส่มันฝรั่งตักรวมกันไว้ในปิ่นโตอะลูมิเนียมอีกอัน
ทั้งสองคนเดินจากไปท่ามกลางความเงียบงันของผู้คน