เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
คนพวกนั้นมองเครื่องแบบและอินทรธนูบนไหล่ของจ้านเป่ยเหิง พลางรีบยิ้มแห้งประจบ
“สหาย เรื่องเข้าใจผิดกันทั้งนั้น”
“พวกเราแค่เดินมาตรวจดูจดหมายแนะนำตัวตามระเบียบ”
จ้านเป่ยเหิงออกแรงบีบมือแน่นขึ้น ร่างของชายผู้นั้นบิดเบี้ยวราวกับขนมเกลียว ร้องลั่นจนใบหน้าถอดสี
“ผิดไปแล้ว ผิดไปแล้ว เรื่องเข้าใจผิดจริง ๆ”
“เข้าใจผิดหรือไม่ ไปถึงสำนักความมั่นคงสาธารณะพวกเราก็รู้เอง” จ้านเป่ยเหิงออกแรงกดลงไปอีกครั้งก่อนจะปล่อยมืออีกฝ่าย
ซูเสี่ยวชีชี้ไปที่ขาของจ้านเป่ยเหิงแล้วเอ่ยขึ้น
“เห็นหรือยัง ผู้ชายของฉันเป็นวีรชนสงคราม ครั้งนี้ที่ต้องกลับมารักษาตัวที่บ้านก็เพราะบาดเจ็บจากการช่วยสหายร่วมรบ
พวกแกเบิ่งตาดูกันให้ชัด ๆ คิดจะมาแตะเนื้อต้องตัวฉัน ผู้ชายของฉันยอมหรือไง”
ซูเสี่ยวชีเปี่ยมไปด้วยพลังพร้อมรบเต็มที่