เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซูเสี่ยวชีมีภาพจำที่ดีต่อป้ารอง จึงก้าวเดินไปหาเธอไม่กี่ก้าว
ฝูงชนไทยมุงที่ตามเผือกเรื่องชาวบ้านพากันกระโดดลงมาจากต้นไม้และกำแพง ทุกคนต่างรุมล้อมซูเสี่ยวชีเอาไว้
“เสี่ยวชี หลี่ต้าฮวาที่เธอเห็นมีสภาพเป็นอะไรกันหรือ”
ซูเสี่ยวชีเล่าสิ่งที่ตนเองเห็นออกมาเที่ยวหนึ่ง
ทุกคนอดเดาะลิ้นไม่ได้ “นี่มันสภาพตอนที่เธอตายชัด ๆ แต่เสื้อผ้านี่เปลี่ยนเป็นชุดใหม่แล้วจริง ๆ”
“เสี่ยวชี ตีผีเก่งกาจจังเลยนะ แค่ถือกิ่งต้นหลิวก็ใช้ได้แล้วใช่ไหม” มีคนตาเป็นประกายด้วยแสงดาว
ป้ารองถ่มน้ำลายออกมาหนึ่งที “ถุย แกคิดว่าใครก็ทำได้หรือ ตระกูลซูก็มีแค่ยายหมอผีซูกับซูเสี่ยวชีสองคนเท่านั้นที่เป็น เจ้าซูเจี้ยนหมิงนั่นอยากเรียนใจจะขาด แต่ไม่มีโชควาสนานั้น”
“พวกแกมีไหมล่ะ”
คนที่อยากเรียนสองสามคนนั้นต่างก้มหน้าคอตกส่ายหัว
ไม่มีโชควาสนานั้นจริง ๆ