ตอนที่ 4 ปากอีกาของซูเสี่ยวชีน่ากลัวเกินไปแล้ว

พอยืนรอจนซูเจี้ยนหมิงเดินออกไปข้างนอก สวีหงเสียก็ยื่นมือไปจิ้มหน้าผากของซูเหมย

“นังโง่เอ๊ย เขาตบแก แกก็ไม่รู้จักสู้กลับหรือไง แล้วตกลงหล่อนกับไอ้คนขาเป๋นั่นได้นอนด้วยกันหรือเปล่า”

ซูเหมยไม่พูดอะไร แววตาแฝงประกายเหี้ยมเกรียมแวบผ่านขึ้นมา

เธอไม่เชื่อหรอกว่าจะทำลายซูเสี่ยวชีไม่ได้ ในเมื่อหล่อนไม่ยอมไปหาไอ้คนขาเป๋ ก็ไปหาไอ้พวกบ้านนอกคอกนาในหมู่บ้านมาทำลายหล่อนแทน

“แกหาโอกาสไปคุยกับจ้าวหย่วน ต้องตอกฝาโลงเรื่องของหล่อนกับไอ้คนขาเป๋นั่นให้แน่นหนา

ไอ้คนขาเป๋นั่นก็ช่างไร้น้ำยา โดนยาเข้าไปแท้ ๆ กระทั่งผู้หญิงคนเดียวยังจัดการไม่สำเร็จ

คงไม่ใช่ว่าแอบไปหลบใช้มือช่วยตัวเองอยู่ที่ไหนหรอกนะ”

ซูเหมยพูดไม่ออก “…พอเถอะ ไม่ต้องไปหาไอ้คนขาเป๋นั่นแล้ว ฉันจะไปหาชายโสดไร้ครอบครัวในหมู่บ้านแทน”

เอาให้ซูเสี่ยวชีขยะแขยงจนตายไปเลย

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น