กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
หลังจากที่พวกเขาออกเรือ นารูโตะก็กำลังร้องไห้ขณะที่เขากัดใบเรือของเรือลำเล็กที่เหล่าพ่อครัวบาราติเอมอบให้พวกเขา
“ร่าเริงขึ้นได้แล้ว จะร้องไห้ไปอีกนานแค่ไหน?” โซโลพูดขณะที่เขามองไปที่นารูโตะด้วยสีหน้ารำคาญ เขาเอาแต่ร้องไห้มานานกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว
“ก-แต่ข้าซาบซึ้งมาก” นารูโตะพูดขณะที่เขายิ่งอารมณ์อ่อนไหวมากขึ้น “มันเป็นการอำลาที่สวยงามมาก”
“โอเค พอได้แล้ว” เจ้าแมวตายพูดขณะที่มันกำลังใช้แผนที่และเข็มทิศในการนำทาง แต่เสียงครวญครางของนารูโตะก็ทำให้มันยากเกินไป มันกระโดดขึ้นไปบนหัวของนารูโตะและดึงผมของเขา
“โอ๊ย! โอ๊ย! โอ๊ย!... หยุดนะเจ้าแมวตาย มันเจ็บชิบหายเลย” นารูโตะบ่นขณะที่เขาพยายามจะดึงแมวออกจากหัวของเขา