ตอนที่ 47 ความโกรธของมิโคโตะ...

มุมมองทั่วไป

หลังจากช่วงการสอนนั้น แคลิเฟอร์ก็กลับไปทำหน้าที่ของเธอขณะที่อิจิโกะกลับไปเล่นกับน้องๆ บางคนของเขา ขณะที่แคลิเฟอร์กำลังเดินไปตามโถงทางเดิน เธอเห็นมิโคโตะอยู่ที่ปลายโถงทางเดิน และเธอก็มีแววตาที่สงบนิ่ง

“สวัสดีตอนเช้ามิโคโตะ” แคลิเฟอร์ทักทาย เธอมีรอยยิ้มบนใบหน้าขณะที่พูดอย่างนั้น แต่มิโคโตะไม่ได้พูดอะไรขณะที่เธอแค่เดินผ่านไป

‘อีตัวแสบจองหอง’ แคลิเฟอร์คิดขณะที่ในท้ายที่สุดเธอก็แค่เดินผ่านไปเช่นกัน

ฟุ่บ!

ทันใดนั้นแคลิเฟอร์ก็รู้สึกถึงลมที่เคลื่อนไหวอยู่ข้างหลังเธอ และเธอก็เคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณและกระโดดไปด้านข้างและหลบได้ เธอเห็นว่ามิโคโตะมีแววตาที่บ้าคลั่ง ขณะที่ดวงตาของเธอเบิกกว้างเกินกว่าที่ควรจะเป็นไปได้สำหรับเธอ มิโคโตะมองไปที่แคลิเฟอร์ด้วยดวงตาสีดำของเธอและพูดว่า “เธอหลบเหรอ? ทำไมเธอถึงทำอย่างนั้นล่ะคะคุณแคลิเฟอร์? หรือพูดให้ถูกคือ เธอทำอย่างนั้นได้อย่างไร?”