กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ขณะที่ฉันคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหมอ ฉันไม่ได้รู้สึกภาคภูมิใจหรือละอายใจเลย มันเป็นเพียงแค่การกระทำอีกอย่างหนึ่งเพื่อบรรลุเป้าหมายของฉัน ดังนั้นอย่างดีที่สุดมันก็เป็นแค่ความเฉยเมย นั่นคือทั้งหมดที่มีจริงๆ
หมอที่เคยกลัวฉัน มองมาที่ฉันด้วยดวงตาเบิกกว้าง ไม่ว่าใครจะอันตรายแค่ไหน เมื่อเขาโค้งคำนับหรือคุกเข่าต่อหน้าคุณ โดยสัญชาตญาณแล้วคนเราจะสันนิษฐานว่าเขาไม่เป็นอันตราย
จากนั้นหมอก็ลุกขึ้นและมีสีหน้าจริงจังและ...
ปัง!
ฉันประหลาดใจเล็กน้อยกับเขาขณะที่เขาโค้งคำนับให้ฉันอย่างแรงจนหัวของเขาโขกกับพื้น “ข้าขออภัยสำหรับปฏิกิริยาของข้า หมอควรจะรักษาคน ไม่ว่าพวกเขาจะหน้าตาเป็นอย่างไรหรือสถานการณ์ของพวกเขาจะเป็นเช่นไร ไม่จำเป็นที่ท่านต้องคุกเข่าต่อหน้าข้า ข้าเป็นหมอ และข้าละอายใจกับปฏิกิริยาของข้าเมื่อเห็นท่าน”