ตอนที่ 12 การยึดครอง

ฉันอยู่บนกำแพงปราสาทของฉัน เมื่อฉันมองลงไป ฉันเห็นนักรบมนุษย์เงือก ชาวเงือกหลายพันคน และแม้แต่พลเรือนก็มาที่นี่ งั้นก็... ได้เวลาที่จะกล่าวสุนทรพจน์ที่สร้างแรงบันดาลใจและเรื่องไร้สาระทั้งหมดนั่นแล้ว ฉันแค่มองไปที่พวกเขาทั้งหมดด้วยใบหน้าที่จริงจังและด้วยน้ำเสียงที่จริงจังแต่ให้กำลังใจ ฉันก็เริ่มพูดกับพวกเขา “เผ่าพันธุ์มนุษย์เงือกไม่เคยกล้าที่จะใช้ชีวิตอย่างอิสระเหนือน้ำ หรือแม้แต่บนเกาะเงือก... เพราะพวกเขาคิดว่า... เราใช้ชีวิตเหมือนถูกจองจำ นั่นไม่ใช่ชีวิตที่ควรจะมี... แต่มันจะไม่เป็นเช่นนั้นอีกต่อไป!!! เราอาจจะล้มลงระหว่างการเดินทางของเรา แต่ความรุ่งโรจน์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในการมีชีวิตอยู่ไม่ได้อยู่ที่การไม่เคยล้ม แต่อยู่ที่การลุกขึ้นทุกครั้งที่เราล้ม อย่ากลัวความตาย... ท้ายที่สุด... เวลาของเราในโลกนี้มีจำกัด...…