กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูหมี่พูดอย่างครุ่นคิด “ฉันว่าเด็กคนนี้โตขึ้นต้องเป็นคนใหญ่คนโตแน่ๆ”
ฉันหัวเราะกับท่าทางของเธอ “ก็เพราะหม่านชางเป็นคนรักความสะอาดอย่างนั้นหรือ”
ซูหมี่ตอบอย่างมั่นใจ “ใช่สิ ถ้าห้องฉันไม่มีคนเก็บกวาดก็เหมือนคอกหมูเลย”
ฉันอยู่ในห้องของหม่านชางสักพัก เห็นว่าฟ้าเริ่มมืดแล้ว ฉันก็ควรกลับบ้าน
“หม่านชาง น้าเฉิงต้องกลับบ้านแล้ว กระต่ายกับไก่ที่บ้านยังรอฉันอยู่เลย”
พอหม่านชางได้ยินว่าฉันจะไป แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง แต่เขาก็ยังพยักหน้าอย่างเข้าใจ
ตอนเพิ่งมา เด็กคนนี้แม้จะมีความสุข แต่ก็เงียบๆ ตลอด
อาจเพราะรู้ว่าฉันอยู่ได้แค่ครู่เดียวก็ต้องไป