กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อะไรกัน! ฐานไป๋เจิ้น!
พวกเขามาช่วยฉันจริงๆ ด้วย!
ฉันตาเป็นประกาย เงยหน้ามองซูหมี่ เห็นซูหมี่ก็ยกมุมปากขึ้น พลางเอ่ยว่า “ไปกันเถอะ! แบบนี้ยังมีอะไรต้องกลัวอีก!”
ซูหมี่เปิดประตูใหญ่ของวิลล่า เราสองคนเดินออกไป
ชายที่ยืนอยู่นอกประตูหน้าตาวิตกกังวลเต็มหน้า รีบเอ่ยว่า “ทำอย่างไรดี คุณหนูใหญ่”
ซูหมี่เก็บรอยยิ้ม เงยหน้าพูดว่า “ไปดูกันหน่อย”
ฉันกับซูหมี่ตามหลังชายคนนั้นไปติดๆ รีบเดินไปทางหนึ่ง
ซูหมี่กลัวว่าฉันจะเผลอถูกจับตัวไป จึงกำมือฉันไว้แน่น
แสงเงาข้างหน้าใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ฉันพอเดาได้ว่านั่นคือที่ที่เราจะไป