กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในที่สุดก็ถึงบ้าน หม่านชางรับหน้าที่ล็อกประตูรั้วกลับ ฉันเดินเข้าบ้านไปเลย ไม่มีเวลาผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าบนตัว รีบวางเสี่ยวกวาลงบนคังไฟเพื่อตรวจร่างกาย
ขาหลังของเสี่ยวกวาเหมือนจะแข็งตายเพราะความหนาว วางลงบนคังก็ไม่ขยับเลยสักนิด
มันค่อยๆ พยุงท่อนบนขึ้นมา ชูหัวมองฉัน แววตาแดงๆ ราวกับมีความรู้สึกสลับซับซ้อนอะไรบางอย่างอยู่ข้างใน
สรุปแล้วมันเป็นอะไรกันแน่
ฉันคลำร่างกายเสี่ยวกวาตั้งแต่หัวจรดหาง นอกจากจะถูกความหนาวข้างนอกจนตัวแข็งแล้ว ไม่มีร่องรอยบาดแผลใดๆ
จนกระทั่งประคองหัวเสี่ยวกวาขึ้นมา มองดูปากที่อ้าค้างอยู่ครึ่งหนึ่ง ตรงคางยังมีน้ำแข็งที่ยังไม่ทันละลาย