กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เอาล่ะ นอนต่ออีกสักพักเถอะ”
ฉันประคองหม่านชางให้นอนลงบนเตียงอีกครั้ง พลันรู้สึกว่าในชีวิตช่วงวันสิ้นโลกเหมันต์ที่แสนน่าเบื่อนี้ ถ้ามีเด็กช่างจ้อโผล่มาสักคนก็คงดีไม่น้อย
กินข้าวไปคุยไปก็ใช้เวลาไปไม่น้อย กลัวว่าร่างกายของหม่านชางจะรับไม่ไหว จึงประคองเขาให้นอนพัก
หลังจากหม่านชางล้มตัวลงนอน ดวงตาก็ยังคงกลอกไปมาอย่างซุกซน ซึ่งต่างจากสภาพก่อนกินข้าวเมื่อครู่นี้อย่างสิ้นเชิง
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอิ่มแล้วมีแรงฟื้นคืนมา หรือเพราะการที่ตั้งชื่อให้เขาทำให้เขาตื่นเต้นเกินไป ตอนนี้ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมากทีเดียว
“นายไม่นอนพักหน่อยหรือ?”
ฉันอยากให้เขาหลับต่ออีกหน่อย คนป่วยพักผ่อนเยอะๆ จะได้หายเร็ว