กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กลางดึกฝันร้ายหลายต่อหลายครั้ง ไม่พ้นเรื่องราวเกี่ยวกับนายพรานคนนั้น
ฝันว่านายพรานใช้ปืนเปิดประตูเข้ามา แล้วฆ่าเสี่ยวตี้กับเสี่ยวกวาทิ้ง ทั้งยังคิดจะทำมิดีมิร้ายกับฉัน
ต่อมาก็ฝันว่านายพรานเปิดประตูไม่ได้ ฉันจึงยิงนายพรานซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนนายพรานกลายเป็นผีร้าย ใบหน้าโชกเลือดพุ่งเข้ามาหมายเอาชีวิตฉัน
ฉันวิ่งหนีไปตามเนินดินขึ้นไปบนเขา วิ่งไปเรื่อยๆ ไม่ว่าจะวิ่งไปที่ไหน นายพรานก็ไล่ตามมาทันเสมอ
คืนนั้นนอนไม่หลับ พอตื่นขึ้นมาก็ปวดหัวตุบๆ ได้แต่กอดผ้าห่มนั่งเหม่ออยู่บนคังไฟ อารมณ์หดหู่เหลือเกิน
“ต้องลงไปขยับเขยื้อนร่างกายบ้าง เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง”