เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฉันชื่อหวังเฉิงอี อายุ 26 ปี
ตอนเด็กๆ ฉันอาศัยอยู่กับพ่อแม่ในตัวเมืองอำเภอเล็กๆ ทางตะวันออกของมองโกเลียใน
พอขึ้นมัธยมปลาย เพราะพ่อถูกย้ายงาน พวกเราจึงย้ายมาอยู่ในเมืองที่ค่อนไปทางใต้อย่างทุกวันนี้
ซื้อบ้านและตั้งรกรากอยู่ที่นี่
เดิมทีการได้ย้ายมาใช้ชีวิตร่วมกับพ่อแม่ในเมืองใหม่ทำให้ฉันมีความสุขมาก
แต่ไม่ถึงสองปี อุบัติเหตุรถยนต์ก็พรากพวกเขาไป เหลือเพียงฉันคนเดียวที่คิดถึงครอบครัวสามคนที่อบอุ่นนั้น
ตอนนั้นฉันอายุ 18 ปี หลังพ่อแม่จากไป บ้านที่เราอยู่ก็ตกเป็นของฉันอย่างเป็นธรรมชาติ
ญาติๆ ในครอบครัวใช้ทุกวิถีทางเพื่อแย่งชิงทรัพย์สินเพียงอย่างเดียวของบ้านเรา ซึ่งก็คือบ้านที่ฉันอาศัยอยู่ตอนนี้
พวกเขาทำเป็นห่วงใยฉัน ทั้งที่จริงเพียงต้องการยึดบ้านหลังนี้ในเมืองทางใต้
สำหรับพวกเขา การได้ใช้ชีวิตในเมืองทางใต้เป็นเรื่องที่มีหน้ามีตา