กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 206 เหมยหวยอัน แกอยู่จนเบื่อชีวิตแล้วหรือ?
——
เหมยหวยอันวางซ่งฉีเล่อไว้บนหลังม้าก่อน จากนั้นตัวเองจึงพลิกกายขึ้นนั่งตาม
เขาโอบคนที่รูปร่างเล็กกว่าตนเล็กน้อย สองมือจับบังเหียน พลางบอกเสียงต่ำ “นั่งให้มั่น”
ซ่งฉีเล่อหน้าซีด เจ็บจนเหงื่อเย็นผุดเต็มศีรษะ แต่แววตาในเวลานี้ยังคงเด็ดเดี่ยว น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย “ฝ่าบาทไม่ต้องรีบร้อน ผมทนไหว”
“ย่าห์—”
เหมยหวยอันไม่ฟังเขา หนีบท้องม้าแล้วโอบร่างนั้นควบทะยานไปอย่างบ้าคลั่ง!
คนที่นึกจะหักขาตัวเองก็หักได้ทันที ย่อมทนไหวอยู่แล้ว แต่เขาทนมองคนคนนี้พิการขึ้นมาจริง ๆ ไม่ได้
หลังทั้งสองขี่ม้าจากไป เหล่าองค์รักษ์ก็ตะลึงอยู่หลายวินาที ก่อนคิดจะวิ่งตาม