กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 161 ทนได้ก็ต้องทน ทนไม่ได้ยิ่งต้องทน
“การไปเหลียวตงครั้งนี้ไม่ไปไม่ได้” เฮ่อหลานยาทำให้เขาเข้าใจเรื่องนี้อย่างชัดเจน “พาอาจิ่วไปด้วยสิ คำที่ตัวเองเคยพูดไว้ลืมไปแล้วหรือ”
เขาค่อย ๆ จัดเส้นผมที่กระเซิงของเด็กหนุ่มให้เข้าที่ เส้นผมนั้นทั้งนุ่มและฟู
เหมยหวยอันตั้งใจมองข้ามไออุ่นจากปลายนิ้วของคนตรงหน้า ในที่สุดจึงได้สติขึ้นมาบ้าง
“คำที่ฉันเคยพูดไว้หรือ”
“อืม ในห้องน้ำชาของเรือนพักบนเขา เธอบอกว่าเพื่อมุ่งไปสู่ดินแดนอันรุ่งเรืองงดงาม พวกเราต้องยอมทุบหม้อข้าวเดิมพันกันสักครั้ง”
เฮ่อหลานยาเริ่มช่วยลูบสาบเสื้อให้เรียบ ท่าทางเป็นธรรมชาติและสนิทสนม
แม้การกระทำทั้งหมดนี้จะเหมือนแม่นมที่คอยปรนนิบัติเด็ก แต่เขากลับทำอย่างเพลิดเพลิน