กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 139 ดาวนำทางเป่ยโต่ว
“......”
เฮ่อเจี้ยงฟังอย่างทำอะไรไม่ถูก ทั้งเขาและเด็กหนุ่มที่พูดอยู่ตรงหน้าต่างรู้สึกเจ็บหน่วงอยู่ในใจไม่ต่างกัน
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงพยักหน้า—
“...อืม”
เหมยหวยอันไม่ได้เอ่ยปากเกลี้ยกล่อม เพราะต้นตอของบาดแผลในใจเอ้อร์นิวไม่ได้อยู่ที่เฮ่อเจี้ยงเลย
สิ่งที่ทำให้เอ้อร์นิวเจ็บปวดคือบิดาและพี่ชายผู้ล่วงลับ ความเจ็บปวดเช่นนี้คือโรคร้ายที่ติดตัวไปตลอดชีวิต ไม่มียาใดรักษาได้
เฮ่อเจี้ยงเพียงบังเอิญกลายเป็นผู้แบกรับความคับแค้นนั้น แบกรับมานานถึงสี่ปี
แต่เอ้อร์นิวกับแม่ม่ายของเขาก็จำเป็นต้องมีบางสิ่งให้โทษให้เคืองแค้น ไม่อย่างนั้นจะผ่านวันคืนอันแสนทรมานเหล่านั้นมาได้อย่างไร