กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 117 สายใยรักผลิบานพร่างพราว!
จนถึงตอนนี้เฮ่อเจี้ยงยังจำคำพูดของคนผู้นั้นยามเข้ามาในค่ายทัพหน้าเป็นครั้งแรก แล้วใช้แส้ฟาดเหล่าทหารพ่ายศึกที่สิ้นอาลัยตายอยากได้ดี
“ล้วนเป็นพวกแบมือขอข้าวกินเปล่า ๆ ทั้งนั้น หมอบลงไปกินบนพื้นสิ!”
“รู้หรือเปล่าว่าตระกูลเหมยตายกันหมดแล้ว? จินเจาสิ้นชาติแล้ว!”
“พวกแกเป็นใคร? ไม่รู้หรือว่าตัวเองมีสถานะอะไรกันในค่ายทหารเว่ยเป่ย? หา?”
“เชลยศึก!”
“เป็นเชลยศึกแล้วยังมีข้าวมีน้ำให้กินดื่มอิ่มหนำทุกวัน ไม่คิดจะฝึกฝนหรือทำมาหาเลี้ยงปากท้อง คนมีมือมีเท้าทั้งกลุ่มกลับเอาแต่แบมือขอข้าวกิน ไม่อายบ้างหรือ? สมควรแล้วที่ถูกคนดูแคลน!”
ตอนนั้นเขายืนอยู่ข้างรางอาหารม้า พลางคิดว่า—