กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 94 ทะนุถนอมวันเยาว์อันสดใส
เหมยหวยอันเพ่งมองเขาอยู่สองวินาที ก่อนเลื่อนรองเท้าบูตสกปรกของตัวเองออกจากมืออีกฝ่ายอย่างเงียบ ๆ
เขาใช้แขนยันพื้นด้านหลัง ขยับตัวลุกขึ้นนั่งด้วยตัวเอง พอเคลื่อนไหว เศษใบหญ้าทั่วร่างก็ร่วงกราวลงมา
ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะความรู้สึกแบบใด
เวลานี้เมื่อพูดกับเยียนเหลียงจู๋ น้ำเสียงของเขาไม่ได้เย็นชาแข็งกระด้างเหมือนก่อนแล้ว
“ฉันไม่ได้บาดเจ็บ เธอไม่ต้องทำถึงขนาดนี้…ฉันแค่ทั้งเหนื่อยทั้งหิวจนไม่อยากขยับตัว”
“อ๊ะ”
เยียนเหลียงจู๋อึ้งไปครู่หนึ่ง
เดิมพอได้ยินคำว่า ‘ไม่ได้บาดเจ็บ’ ก็โล่งใจลงบ้าง แต่เมื่อได้ยินอีกฝ่ายบอกว่าทั้งเหนื่อยทั้งหิว แววตาก็เต็มไปด้วยความปวดใจสงสารทันที!
น้ำเสียงของเขายังคงร้อนรน—