เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 91 ชีวิตนี้ยากนักจะพบคนรู้ใจ
“ฉันฆ่าคนไปมากมาย เลือดของพวกเขาร้อนเหลือเกิน สาดใส่หน้าฉัน ตัวฉัน ข้อมือฉัน ชีวิตคนมากมายดับสูญลงด้วยมือฉัน ไม่ใช่ชีวิตหมูหมาวัวควาย”
เฮ่อหลานยากำกิ่งโลหะทองแดงสีทองที่ยังไม่ยอมวางในมือแน่น ริมฝีปากเม้มสนิท
เหมยหวยอันก้มหน้า ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะมีสีหน้าอย่างไร
อย่างไรเขาก็ต้องหาใครสักคนมารับฟังถ้อยคำเหล่านี้ ไม่อย่างนั้นคงอัดอั้นจนเป็นบ้า
ทั้งสถานะและจุดยืนของเฮ่อหลานยาล้วนเหมาะจะเป็นผู้รับฟัง
“คนที่ถูกฉันฆ่าเหล่านั้น พวกเขามีญาติพี่น้อง มีภรรยากับลูก บางทีอาจมีแม่ชรารออยู่ที่บ้าน เฝ้าคอยอย่างทุกข์ทรมาน”
“เหมือนเหล่าทหารกับแม่ทัพของเว่ยเป่ยที่อยู่ด่านเทียนสุ่ยของนาย ต่างวาดหวังว่าจะได้กลับบ้าน”
สิ่งที่เหมยหวยอันนึกถึงในเวลานี้คือหลี่จินโต้ว เหอสือโถว และคนอื่น ๆ ในกระโจมแปด