กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 88 ไร้เดียงสาเหลือเกิน
“......”
เพียงนึกถึงภาพที่เฮ่อเจี้ยงเล่า ไหล่ของเยียนเหลียงจู๋ก็สั่นไม่หยุด น้ำตาไหลพรั่งพรูราวกับสายลูกปัดที่ไม่มีวันขาด
ความเจ็บที่เข่าไม่อาจเทียบความสะเทือนใจ เขาปวดใจจนแทบหายใจไม่ออก
“นายบอกว่า...พี่ชายองค์ชายถูก...”
“ใช่ เขานั่นแหละ”
“แต่...แต่ข้างกายเขามีแม่ทัพคอยคุ้มครอง ทหารจงโจวขึ้นชื่อเรื่องความกล้าหาญชำนาญศึก จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง...”
ตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาถึงเพียงนั้น!
เยียนเหลียงจู๋ไม่เคยเห็นเหตุการณ์ในคืนนั้นด้วยตาตัวเอง
เขาคิดมาตลอดว่าเหมยหวยอันนำทหารที่เหลือจากศึกพ่ายมา แล้วเว่ยเป่ยก็ต้อนรับเข้าเมืองอย่างนอบน้อม