เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 83 เธอจะน่าเวทนาไปกว่าฉันได้หรือ?
เยียนเหลียงจู๋อยากลุกขึ้นยืน แต่บาดแผลบนร่างถูกปล่อยทิ้งไว้นานเกินไปจนยิ่งปวดหนักขึ้นเรื่อย ๆ
เนื้อผ้าตรงหัวเข่าติดแน่นกับบาดแผล แค่ขยับก็ต้องฉีกสะเก็ดเลือดที่เพิ่งจับตัวได้ไม่นานให้เปิดออก
เขาจึงทำได้เพียงแหงนหน้ายิ้มให้อีกฝ่าย แล้วเรียกออกมาคำหนึ่งว่า—
“พี่ชายหวยอัน”
ท่าทีตอบรับอย่างขอไปทีของอีกฝ่ายทำให้เยียนเหลียงจู๋ปวดหนึบในใจ เขาแหงนหน้าฝืนยกมุมปาก กำลังจะพูดอะไรต่อ
ก็เห็นคนตรงหน้าหันไปพูดกับคนที่อยู่ท่ามกลางมวลดอกไม้เสียก่อน
เหมยหวยอันมองเฮ่อหลานยาแล้วเอ่ยว่า “ประมุขพุทธ เรียกองค์รักษ์ของเยียนซีมารับเขากลับไปเถอะ”
สีหน้าของเยียนเหลียงจู๋แข็งค้าง
คนท่ามกลางมวลดอกไม้ทางนั้นเงยหน้าส่งสัญญาณเล็กน้อยให้ปีกเหมันต์ที่ตามเข้ามาถึงประตูสวนเล็ก