กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 69 เหี้ยมพอ อำมหิตพอ เด็ดขาดพอ
เหมยหวยอันตักน้ำแกงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ พลางฟังคนข้างกายกระซิบกับตน
“กระต่ายจนตรอกยังกัดคนได้ เก็บสีหน้าสักหน่อย”
“รำคาญ”
เหมยหวยอันกระซิบตอบเช่นกัน ปราณชั่วร้ายวูบผ่านหว่างคิ้วและดวงตา เขาถือทัพพีตักน้ำแกงใสมาส่ง ๆ เพียงเล็กน้อย พอวางทัพพีก็เตรียมจะเดินจากไป
“รำคาญก็ต้องกิน”
เฮ่อหลานยาเอื้อมมือหยิบทัพพีที่ยังหลงเหลือไออุ่น ตักเห็ดมัตสึทาเกะสีอบอุ่นใส่ชามของคนตรงหน้า
เหมยหวยอันจึงได้แต่หยุดยืนรับไว้ ดวงตาหม่นลึกจ้องทัพพีเขม็ง “ต้องกินให้เกลี้ยง ไม่เหลือให้พวกมันแม้แต่แดงเดียว!”
เฮ่อหลานยาเลิกคิ้วเล็กน้อย ที่เขาพูดถึงคือเรื่องกินข้าว
แต่เหมยหวยอันยกชามเดินจากไปแล้ว