กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 41 ไม่ทิ้งเธอ
——
ราตรีมืดดำดุจน้ำหมึก ในคืนที่หิมะตกหนักเช่นนี้ แม้แต่ดวงจันทร์ก็ยังไร้แสง
ยามเหมยหวยอันเดินมาถึงลานโล่งที่ใช้ฝึกกระบี่เป็นประจำ ปลายจมูกก็เย็นเฉียบเพราะไอหนาว
ทว่าฝีเท้ากลับไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย เขายกมือเหวี่ยงฝักกระบี่ทิ้ง ควงกระบี่เป็นวงหลายครั้งแล้วกระโจนออกไปทันที!
กระบวนกระบี่ในมือสอดประสานตัดไขว้ แหวกม่านหิมะอย่างฉับไว เกล็ดหิมะรอบกายปลิวว่อน
ในชั่วขณะนี้ ราวกับทั้งฟ้าดินหลงเหลือเพียงเขาคนเดียว
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร
เงาร่างหนึ่งวิ่งโซซัดโซเซมาจากทางค่ายทหาร ในอ้อมแขนยังกอดกระบี่เอาไว้
“พี่...ฉันมาแล้ว...”