กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 16 ไร้ยางอาย
“ขอบคุณ ถ้าอย่างนั้นต้องรบกวนแม่ทัพน้อยหวังด้วย เมื่อแม่ทัพหลี่กลับมาแล้วมีเวลาว่าง ช่วยส่งคนไปเรียกผมสักคนได้ไหม”
หวังเหยาพยักหน้าอีกครั้ง
เหมยหวยอันกระตุกบังเหียนเล็กน้อย จูงม้าเดินเข้าไป หลี่เอ้อร์นิวที่อยู่ข้างหลังก็รีบจูงม้าตาม
แต่เพิ่งเดินไปได้ไม่ถึงสองก้าว เขาก็หันกลับมามองทหารเฝ้าประตูสิบกว่านายที่ยังยืนอึ้งอยู่ แล้วคลี่ยิ้ม
“อีกอย่าง...ต่อไปไม่ต้องเรียกองค์ชายแล้ว ผมชื่อเหมยหวยอัน”
“......”
ทั้งสองขึ้นม้าอีกครั้ง แล้วควบไปทางกลุ่มกระโจมด้านตะวันตกเฉียงใต้
ทิ้งทหารสิบกว่านายไว้เบื้องหลัง ซึ่งตอนนี้จู่ ๆ ก็เริ่มพูดคุยกันเซ็งแซ่
“จริงหรือเนี่ย องค์ชายมาที่นี่ทำอะไรกัน”