เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 2 รุดฝ่าสู่เว่ยเป่ย
ดูเหมือนจะเป็นยามเย็นในฤดูหนาว ท้องฟ้ามืดทะมึน อากาศหนาวเย็นจับขั้วหัวใจ
ทว่าบนที่ราบแห่งนี้ ร่างสูงโปร่งสง่าในอาภรณ์แดงกลับกวัดแกว่งดาบยาว โถมทะยานเข้าไปท่ามกลางหมู่ศัตรู
ทหารข้าศึกรอบกายมีมากจนนับไม่ถ้วน ทุกคนสวมหมวกเกราะจนมองไม่เห็นใบหน้า เห็นเพียงคมดาบนับไม่ถ้วนที่ชูขึ้นสูงหมายฟันใส่เขา!
บางครั้งเขากระโจนขึ้นหลังม้า แต่ผ่านไปไม่นาน ม้าก็ถูกคมดาบที่ฟาดฟันเข้ามาจากรอบทิศสังหาร ทำให้เขาพลอยร่วงลงพื้นไปด้วย
ทว่าล้มลงได้เพียงชั่วพริบตา เขาก็ผุดลุกขึ้นสู้อีกครั้ง!
ทั้งที่ทั่วร่างเต็มไปด้วยบาดแผลจากคมดาบ กลับทำราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวด
เหมยหวยอันไม่ได้ต่อสู้อย่างสะใจเช่นนี้มานานมากแล้ว ต่อให้รวมการแข่งขันสิบครั้งในโลกยุคปัจจุบัน ก็ยังเทียบศึกวันนี้ไม่ได้
เขารู้สึกคล้ายมีภาพลวงผุดขึ้นราง ๆ ราวกับตนเกิดมาเพื่อมาถึงที่แห่งนี้!