กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 512
รัตติกาลมืดมิด เวลาล่วงเข้าสู่ยามจื่อแล้ว
หลินเฝ่ยซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ รอให้พ่อครัวใหญ่ปรากฏตัว บนใบไม้ด้านหลังนางมีงูตัวเล็กชูหัวออกมา เอ่ยถามว่า "เจ้าจะเข้าไปจริง ๆ หรือ?"
ยามราตรีไร้แม้กระทั่งสายลม มีเพียงแสงจันทร์เสี้ยวหนึ่งแขวนอยู่บนขอบฟ้า สาดแสงสลัวลงมา ภายในผืนป่าที่มีหมอกบางลอยอ้อยอิ่ง กิ่งไม้แผ่กิ่งก้านราวกับเงาภูตผีที่กำลังเริงระบำ ต้นไม้ขึ้นเบียดเสียดกันแน่นหนา มองลึกเข้าไปด้านในเห็นเพียงความมืดมิด ราวกับมีสัตว์ประหลาดน่าสะพรึงกลัวบางอย่างซุ่มซ่อนอยู่ พร้อมจะพุ่งออกมาทำให้ผู้คนขวัญหนีดีฝ่อได้ทุกเมื่อ