กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 472
คำพูดเพียงประโยคเดียวของอสูรน้อยทำให้ทั่วบริเวณตกอยู่ในความเงียบ วานรเฒ่าแทบกระชากหนวดตัวเองหลุดไปเส้นหนึ่ง — อย่าพูดมั่วสิ! เรื่องนี้เขาไม่ได้สอนจริง ๆ นะ! เขายังไม่ใจแคบถึงขั้นต้องจงใจชี้นำอสูรน้อยให้เข้าใจผิดแม้แต่เรื่องนี้เสียหน่อย
เขาหันไปมองหลินเฝ่ย "เรื่องนี้ข้าไม่ได้สอนจริง ๆ!"
หลินเฝ่ยพยักหน้า "ข้ารู้"
วานรเฒ่า "..."
ช่างน้อยเนื้อต่ำใจเสียจริง
ส่วนอสูรน้อยที่ถูกอสูรเสือลูบหัวอยู่ยังไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองอยู่ห่างจากการถูกบีบหัวจนระเบิดเพียงก้าวเดียว มันถามอย่างไร้เดียงสา "ดินหมายถึงอะไรหรือ?"