กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 462
"ผู้อาวุโสอู๋ อย่าได้วู่วาม" เจ้าสำนักชิงหยวนรีบเอ่ยห้ามผู้อาวุโสอู๋ เขามีความสุขุมเยือกเย็นเป็นอย่างยิ่ง แม้ในยามนี้บนใบหน้าก็ยังคงประดับรอยยิ้มอย่างเหมาะสม "ในเมื่อสหายเต๋าหลินไม่มีเจตนาจะสนทนา เช่นนั้นพวกเราค่อยมาคารวะนางในวันหน้าก็แล้วกัน"
ผู้อาวุโสและเจ้าสำนักคนอื่น ๆ ต่างมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ เหตุใดต้องปฏิบัติต่อหลินเฝ่ยอย่างเกรงอกเกรงใจถึงเพียงนี้? นี่ถึงกับยกย่องนางเกินไปแล้วกระมัง!