กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 346
หลินเฝ่ยชะงักไปวูบหนึ่ง นางนึกถึงคำพูดทีเล่นทีจริงของจางหลางเมื่อครู่ นึกว่าศิษย์น้องพูดจาเหลวไหลไปเอง ไม่คิดเลยว่าหลงฉือจะเอ่ยปากออกมาจริงๆ
นางนิ่งงันไปชั่วขณะ
หลงฉือมองใบหน้าอันงดงามของนาง นางงดงามยิ่งนักไร้ที่ติ คิ้วดั่งคิ้วมรกต ดวงตาดั่งดวงดาราประกายสุกใส แววตาดำขลับและกระจ่างใส หลังจากได้พบเห็นนางแล้ว หลงฉือถึงได้พบว่าสตรีอื่นล้วนหมองคล้ำไร้ประกายไปหมด เขาเฝ้ามองความงดงามเจิดจรัสของหลินเฝ่ยโดยไม่รู้ตัว