กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 299
เกิดความผันผวนระลอกหนึ่งขึ้นภายในพื้นที่ทรงกลม พลันลืมตาขึ้นอีกครั้ง หลินเฝ่ยก็มาถึงป่าแห่งหนึ่งแล้ว นางยังไม่ทันยืนให้มั่นคงดี ก็ถูกคนหลายคนล้อมเอาไว้เสียแล้ว
"ศิษย์พี่หญิง ท่านไม่เป็นไรนะขอรับ!"
"หลินเฝ่ย เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม"
ตั้งสติเพ่งมองดูดี ๆ ปรากฏว่าจางหลางและเฉียนอีต่างก็อยู่กันครบถ้วน เฉียนเต้าเหรินนั่งพักผ่อนอยู่ด้านข้าง ท่าทางของแต่ละคนดูคล้ายว่าไม่ได้รับบาดเจ็บ นางจึงโล่งอกขึ้นมาเล็กน้อย
"ข้าไม่เป็นไร"
ช่วงเวลาที่นางหลอมละลายเพลิงล้างโลกนั้น อาการบาดเจ็บตามร่างกายก็หายดีไปเจ็ดแปดส่วนแล้ว เปลวไฟดวงน้อยกระจ้อยร่อยที่เหลืออยู่สามารถเก็บเอาไว้ค่อย ๆ หลอมละลายระหว่างทางได้
"ศิษย์พี่ใหญ่เล่า?"