กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 296
หลินเฝ่ยได้ยินเสียงของเสวียนหลีท่ามกลางความแผดเผา เสียงนั้นทุ้มต่ำและไพเราะราวกับหามฝนยามค่ำคืนอันเย็นเยียบ ช่วยปัดเป่าความร้อนรุ่มที่สุมอยู่ทั่วร่างให้สลายหายไป
นางรู้ว่านี่คือหยกสื่อวิญญาณที่กำลังส่งเสียง สิ่งที่นางได้ยินคือเสียงจากก้นบึ้งจิตใจของเสวียนหลี ทว่าในยามหน้าสิ่วหน้าขวาของการหลอมเพลิงล้างโลก ทุกย่างก้าวล้วนมีความสำคัญยิ่งยวด นางจึงไม่มีทางเลือกอื่นที่จะตอบกลับเขาได้
ดูเหมือนจะล่วงรู้สถานการณ์ของนาง เสียงของเสวียนหลีจึงดังขึ้นอีกครั้ง "ไม่ต้องตอบข้า"
"ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังทำอะไรอยู่"
"ข้ารอเจ้า"