กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 292
กล่าวจบ ร่างพรางเลือนรางนั้นก็ยิ่งจางลงทุกที จนคล้ายจะสลายหายไปในไม่ช้า
"เดี๋ยวก่อน" หลินเฝ่ยเอ่ยขึ้น "เหตุใดท่านจึงต้องช่วยข้าด้วย?"
"มิใช่เพื่อช่วยเจ้า แต่เพื่อวังธารวิญญาณต่างหาก"
"ทว่าในวังธารวิญญาณมิใช่มีแต่หุ่นเชิดหรอกหรือ?"
คนผู้นั้นทอดถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง "ต่อให้เป็นหุ่นเชิด ก็มิแน่ว่าจะไร้ซึ่งจิตสำนึกแห่งตน"