กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 255
เสียงร้องของซูเยว่เอ๋อร์ดึงดูดความสนใจของทุกคน เมื่อครู่เกิดอันตรายติดต่อกันจนหลินเฝ่ยเกือบจะลืมนางไปเสียสนิท ไม่คิดว่านางจะยังมารนหาที่ด้วยตนเอง
จู่ ๆ หลินเฝ่ยก็เผยรอยยิ้มออกมา ปล่อยมือจากเสวียนหลีแล้วถือกระบี่เดินตรงเข้าไปหานาง
เสวียนหลี:……
รอยยิ้มนี้ทำให้ซูเยว่เอ๋อร์รู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูกและหวาดกลัวจับใจ "หลินเฝ่ย เจ้าคิดจะทำอะไร!"
"เจ้าว่าล่ะ?" นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา