กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 238
คนผู้นั้นพอถูกหลินเฝ่ยจ้องมองก็เกือบจะตกใจจนล้มพับลงไปกับพื้น รีบเอ่ยด้วยความหวาดกลัวว่า "ข้า ข้าพูดจาเลอะเลือนไปเอง ข้าพูดจาซี้ซั้ว อย่าถือสาข้าเลยนะ!"
ท่าทางเช่นนั้น ราวกับกำลังจะตบปากตัวเองอยู่รอมร่อ
หลินเฝ่ย: ……
นางเห็นชัดเจนว่าตนยังไม่ได้เอ่ยสักคำเดียวด้วยซ้ำ
ดูเหมือนว่าผลลัพธ์จากการสังหารหวงเต้าเหรินจะได้ผลดีจริง ๆ คนเหล่านี้ถูกความกลัวเล่นงานจนขวัญหนีดีฝ่อไปหมดแล้ว พวกเขาเดิมทีก็เป็นพวกคอยพึ่งพิงผู้อิงแอบซบเซาอยู่ใต้ร่มเงาคนอื่นอยู่แล้ว จึงไม่ได้มีความกล้าหาญอะไรนัก