กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 126
ยามราตรีลึกล้ำ ทั้งสามคนติดตามเซินชิงออกจากลานบ้านตระกูลเซินอย่างเงียบเชียบ
ภายในหมู่บ้านเงียบสงัด ชาวบ้านส่วนใหญ่หลับใหลกันหมดแล้ว เซินชิงก้าวเดินอย่างคล่องแคล่ว นางไม่ได้ถือโคมไฟ เนื่องจากหมู่บ้านเย่อวี่ไม่ดับไฟยามค่ำคืน ยามค่ำคืนจึงมองเห็นทางเดินได้ นางพยายามเลือกเดินตามเงาตึกเงาไม้ และคอยหันกลับไปมองรอบด้านเป็นระยะด้วยความระมัดระวังอย่างยิ่ง ทว่าคนทั้งสามที่สะกดรอยตามมาไม่ต้องการให้นางรู้ตัว ต่อให้นางจะระมัดระวังเพียงใดก็ไม่มีทางสังเกตเห็น
ติดตามมาจนถึงที่ลับตาคน ทั้งหลายพูดคุยกันขึ้นมาประโยคหนึ่ง