กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 122
เขายืนมองหลินเฝ่ยอย่างเหม่อลอย พูดไม่ออกอยู่ครู่ใหญ่
นึกไม่ถึงว่าในสถานที่กันดารเช่นนี้ จะมีหญิงงามล่มเมืองถึงเพียงนี้!
นี่ ๆ ช่างเป็น... ช่างเป็นนางเซียนเสียจริง!
ดูรอยยิ้มเปี่ยมไมตรีของนางสิ ร่างกายของเขาพาลอ่อนปวกเปียกไปครึ่งซีก ริมฝีปากเผยรอยยิ้มพราย "แม่นางท่านนี้ มีเรื่องทุกข์ร้อนอันใดหรือ?"