กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 111
เมื่อหลินเฝ่ยเอ่ยเช่นนั้น คนทั้งหมด ณ ที่นั้นจึงได้สติขึ้นมาเช่นกัน เมื่อครู่นี้เองที่นางจงใจกล่าวถ้อยคำนั้นออกไป เพื่อชักนำให้คนกลุ่มหนึ่งร้อนรนโต้แย้งนางแล้วลุกขึ้นมา
ยามที่ตระหนักถึงจุดนี้ ใบหน้าชราของบรรดานักพรตทั้งหลายต่างก็มีความกระดากอายอยู่บ้าง
บางครั้งอุบายกระตุ้นเตือนที่เรียบง่ายมักจะให้ผลลัพธ์ที่น่าอัศจรรย์เสมอ
ทว่า พวกเขาหาได้ถือโทษโกรธเคืองหลินเฝ่ยเพราะเรื่องนี้ไม่ อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็ไม่ได้เอ่ยอันใดน่ารำคาญ เป็นพวกเขาที่เอ่ยปากกันไปเองทั้งสิ้น...