กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 49
หลินเฝ่ยกล่าวด้วยสีหน้าหม่นหมองว่า "อย่างไรเสียก็เป็นข้าที่ทำเตาหลอมโอสถของศิษย์พี่พัง จำต้องหาทางชดใช้ให้ได้ ต่อให้ต้องตายอยู่ในป่าลั่วเฟิง ข้าก็ไม่มีอะไรต้องเสียใจ"
ปู้จุ้ยขยิบตาส่งสัญญาณให้นาง "อาเฝ่ย เจ้าเอ่ยเช่นนี้ได้อย่างไร! หากเจ้าตายไป อาจารย์มิใช่ต้องตรอมใจตายตามไปด้วยหรือ?"
เสวียนหลีมองการแสดงอันเกินจริงของคนทั้งสองออก เขารู้ดีว่าพวกนางกำลังคิดจะทำอะไร ทว่ากลับจนปัญญากับคนทั้งสองเสียเหลือเกิน
เขากัดฟันกล่าว "ข้าจะไปกับนางด้วย"