กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 36
เมื่อเดินมาถึงค่ายพัก กองไฟยังคงลุกโชนอยู่ แต่เป็นไปตามคาด ที่นี่กลับไม่มีใครอยู่เลยสักคน รอบด้านเงียบสงัดจนน่าขนลุก
จางหลางคว้าแขนเสื้อนางไว้ทันที "ศิษย์พี่หญิง ท่านว่าพวกเขาไปที่ใดกันหมด?"
ระหว่างที่พูดคุยกัน ลมหายใจสีดำมืดสายหนึ่งก็อาศัยจังหวะการเคลื่อนไหวของเขา ลอบแทรกซึมไปตามเส้นลมปราณเข้าสู่ร่างของหลินเฝ่ยอย่างไร้สุ้มเสียง นางกลับดูราวกับไม่รู้สึกถึงสิ่งใดเลย ใบหน้าผีที่อยู่ด้านหลังจางหลางแสยะยิ้มอย่างเงียบงัน มุมปากฉีกกว้างขึ้นกว่าเดิม