กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 25
น้ำเสียงประโยคสุดท้ายนี้แหละที่แหบพร่าเป็นพิเศษ เต็มไปด้วยความแค้นเคืองอย่างเข้มข้น ฟังดูก็รู้ว่าเป็นเสียงของจางอู่ผู้นั้นเอง
หลินเฝ่ยเดินเข้าไปใกล้ "เช่นนั้นก็คงต้องทำให้เจ้าผิดเสียใจแล้วล่ะ เพียงแต่ไม่รู้ว่าคนที่เป็นตัวถ่วงนั้นแท้จริงแล้วคือผู้ใดกันแน่"
"หลินเฝ่ย!"
"เจ้ายังไม่ตาย!"
เมื่อเห็นนางปรากฏตัวขึ้นโดยไร้รอยขีดข่วน ศิษย์จำนวนไม่น้อยต่างก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะเหล่าศิษย์จากยอดเขาทิงฉิน ทั้งกลุ่มต่างก็มีความผูกพันในฐานะศิษย์ร่วมสำนัก จึงไม่ปรารถนาจะเห็นนางต้องมาสูญเสียชีวิตไปอย่างเปล่าประโยชน์เช่นนี้