เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 7
หลังจากประมือกับจางอู่แล้ว หลินเฝ่ยก็ไม่ได้ไปหาวิชาในหอคัมภีร์ต่อ แต่ตรงกลับยอดเขาปู้จุ้ยทันที
ไม่ใช่ว่านางไม่อยากไป แต่หลังจากฝืนใช้กระบี่วิญญาณผสานกระบวนท่า อาการเจ็บแปลบที่ตันเถียนก็เปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดอย่างรุนแรง ราวกับกำลังประท้วงที่นางฝืนกระตุ้นรากวิญญาณ นางอดกลั้นความเจ็บปวดมาตลอดทาง ไม่ให้ใครสังเกตเห็น ทว่าตอนนี้แทบจะทนต่อไปจนถึงหอคัมภีร์ไม่ไหวแล้ว
เมื่อครู่การแสดงฝีมือของนางบนลานประลองยุทธ์ทำให้ทุกคนหวาดเกรงไปแล้ว แม้แต่จางอู่ยังพ่ายแพ้ คนอื่น ๆ ยิ่งไม่มีความมั่นใจว่าจะเอาชนะนางได้ สายตาที่จับจ้องมาทางนางจึงไม่ได้ลดน้อยลงไปกว่าเดิม เพียงแต่เปลี่ยนจากความดูแคลนและเยาะเย้ยเป็นความสงสัยใคร่รู้กับความหวาดระแวง ทั้งยังมีสายตาชื่นชมปะปนอยู่หลายคู่
หลินเฝ่ยรู้ดีแก่ใจ
โลกบำเพ็ญเซียนก็เป็นเช่นนี้ ผู้แข็งแกร่งเป็นใหญ่ ทุกอย่างล้วนตัดสินกันด้วยความสามารถ
ยิ่งนางแข็งแกร่ง คนเหล่านี้ก็ยิ่งหวาดกลัวนาง
ถ้อยคำซุบซิบนินทาเหล่านั้นย่อมเงียบหายไปเอง