เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 4
หลินเฝ่ยรีบหยุดการกระทำทันที ทว่าต่อให้นางไม่ฝึกฝน ปราณวิญญาณสายเล็กสายน้อยก็ยังคงไหลทะลักเข้าสู่ตันเถียนอย่างไม่หยุดยั้ง ความเจ็บปวดทำให้นางทรุดลงกับพื้น เส้นเลือดฝอยใต้ผิวหนังปริแตก มีจุดเลือดซึมออกมาไม่ขาดสาย
ในยามที่จนปัญญา เสียงอันเย็นเยียบเสียงหนึ่งพลันดังมาจากนอกกระท่อมมุงหญ้า "มองกายเป็นเพียงภาพมายา ไร้ซึ่งสถานที่อันเป็นจริง จิตมั่นคง ลมหายใจสงบ ปราณต้นกำเนิดย่อมกลับคืนสู่ความเที่ยงตรง..."
ภายใต้การชี้นำของเคล็ดวิชา ปราณวิญญาณที่กำลังพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่งค่อย ๆ สงบลง นางฝืนลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก แล้วท่องเคล็ดวิชาตามไปด้วย เมื่อจิตเข้าสู่สมาธิและกำหนดภาพในห้วงจิต ปราณวิญญาณก็เริ่มโคจรไปตามวงจรใหญ่ด้วยตัวเอง ไหลเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อชำระล้างเส้นลมปราณ ขจัดสิ่งเจือปน และขยายเส้นลมปราณให้กว้างขึ้น ภายในตันเถียนเปล่งประกายแสงสีแดงเรืองรอง นั่นคือรากวิญญาณไฟที่ไม่เคยถูกใช้งานมาก่อน บัดนี้ได้ถูกปลุกขึ้นแล้ว