บทที่ 126: ตั้งใจหรือเปล่า?

บทที่ 126: ตั้งใจหรือเปล่า?

ความคิดนี้ผุดขึ้นพร้อมกันในหัวทุกคน ตั้งแต่อัฒจันทร์ไปจนถึงห้องควบคุมการถ่ายทอดสด ทั้งคนในสนามและผู้ชมออนไลน์หลายแสนคนต่างก็คิดเหมือนกัน

ไม่มีใครคิดว่าความเป็นไปได้นี้จะสมเหตุสมผลเลย

ถ้าเขาตั้งใจจริงล่ะ?

จะเป็นไปได้ยังไง!

แฟนเทนนิสรุ่นใหญ่ที่นั่งแถวหน้าและถือกระติกน้ำร้อนขมวดคิ้ว ก่อนจะพึมพำเสียงเบากับเพื่อนข้างๆ

“ลองคิดดูสิ ด้ามไม้เทนนิสหนาแค่ไหนเอง? ต่อให้คิดเผื่อแล้วก็ยังกว้างแค่สองสามเซนติเมตร ตอนตีโต้จะตีให้โดนจุดแคบๆ แบบนั้นได้อย่างแม่นยำยังไง แค่พลาดไปนิดเดียวก็ไม่ได้แล้ว”

“แค่ตีให้โดนยังไม่พอ ต้องควบคุมทั้งการหมุนกับแรงด้วย ถ้าตีแรงไป ลูกก็พุ่งออกนอกสนาม ถ้าเบาไป ลูกก็เด้งไม่สูงพอให้ตบ ต้องใช้แรงพอดีเป๊ะ ขาดหรือเกินแม้แต่นิดเดียวก็ไม่ได้”

หนุ่มข้างๆ ฟังแล้วพยักหน้ารัว สีหน้าเห็นด้วยเต็มที่

“นั่นสิ นี่มันไม่ใช่แค่ตีเทนนิสแล้ว เหมือนเอากระสุนไปยิงกลางเป้าเลย ต่อให้นักกีฬาอาชีพควบคุมลูกได้แม่นแค่ไหน ก็ยังควบคุมได้แค่จุดตกกับการหมุน ใครจะไปควบคุมได้ว่าลูกจะโดนตรงไหนของไม้คู่ต่อสู้?”