บทที่ 109: เกมสำคัญ

บทที่ 109: เกมสำคัญ

ตอนนั้นเอง โจวหรานก็เกิดความคิดที่บ้าบิ่นยิ่งกว่าเดิมขึ้นมา

ถ้าถอดออกหมดทุกชิ้นเลย จะเป็นยังไงนะ?

มือที่กำลังเดาะลูกของโจวหรานชะงักไปครึ่งวินาที เขามั่นใจในเรื่องนี้

ความเร็วลูกของเขาจะบีบให้อีกฝ่ายต้องถอดเสื้อผ้าทีละชิ้น

จนไม่เหลืออะไรให้ถอดอีกต่อไป

เขาอยากเห็นเหมือนกันว่า หลังปลดพันธนาการทั้งหมดออกแล้ว คนคนนี้จะแกร่งได้ถึงขนาดไหนกันแน่?

ทันทีที่คิดได้แบบนั้น หวนอี๋ที่อยู่อีกฝั่งก็ขยับก่อน

เขายืนอยู่หลังเส้นท้ายสนาม ไม่ได้รีบร้อนเก็บลูก แต่กลับยกมือขวาขึ้น ใช้นิ้วยาวเรียวเกี่ยวคอเสื้อสเวตเชิ้ตแขนยาวสีดำของตัวเอง

จากนั้นก็ออกแรงเล็กน้อยแล้วกระชากขึ้น