บทที่ 94: ไม่ยอมเอาแต้ม

บทที่ 94: ไม่ยอมเอาแต้ม

เมื่อครู่ตอนโจวหรานตีลูก เขาจงใจผ่อนแรงข้อมือลงสามส่วน

ไม่ต้องพูดถึงนักกีฬาอาชีพเลย ต่อให้เป็นแค่นักเทนนิสสมัครเล่นที่ฝึกมาครึ่งปี ก็ยังตีโต้กลับมาได้อย่างสบายๆ

เดิมทีผู้ชมบนอัฒจันทร์ต่างเกร็งตัวรอดูลูกเสิร์ฟแรกว่าจะรุนแรงแค่ไหน หลายคนโน้มตัวไปข้างหน้า จับจ้องเส้นเสิร์ฟไม่วางตา

แต่พอเห็นลูกที่เบาหวิวแบบนี้ ทุกคนก็ผ่อนคลายลงทันที

ฝั่งกองเชียร์โจวหรานทางซ้าย มีหนุ่มหลายคนสวมเสื้อแข่งสีขาวถือป้ายไฟอยู่ พอเห็นภาพนั้นก็พากันหัวเราะ

“เฮ้อ สูตรเดิมๆ เปิดเกมก็ลองเชิงสักสองลูก สำรวจทางของคู่แข่งก่อน”

“คราวก่อนที่แข่งกับกวน สั่วสยงก็เริ่มแบบนี้แหละ ตีธรรมดาๆ อยู่สามจังหวะ จู่ๆ ก็ปล่อยท่า ‘มังกรขาว’ ออกมา ฝั่งตรงข้ามถึงกับไปไม่เป็นเลย”

หญิงสาวที่มัดผมหางม้าสูงอยู่ข้างๆ พยักหน้า สายตายังคงจับจ้องร่างในชุดสีขาวกลางสนาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจ

“โจวหรานเล่นได้มั่นคงมาก ไม่เคยบุ่มบ่าม เขาจะดูนิสัยการหมุนลูกกับจังหวะเท้าของคู่แข่งให้ชัดก่อน แล้วค่อยออกแรงรับมือให้ตรงจุด มั่นคงสุดๆ”